Fragmenten uit schrijven om te bloggen, spelen en vertellen.

Morgen nemen we afscheid. De dagen zijn flink gevuld met woorden, beelden, gedachten en ideeën. We praten door te luisteren en kijken door te zien. Vanavond, om 21.00u laten we delen van onze berg materiaal zien want we laten het zien aan u om het te bekijken.

“Het speelt zich af aan de rand van de stad, niet een buitenwijk maar echt de laatste schil van de stad, na de schil komt er niets.”….”Waar ben ik die ooit vloeibaar was, die kon omgaan met dit leven hard en mooi?”….”Morgen moet ik naar mijn grootvader oud brood weg doen.”….”Ok, klaar. Zal ik beginnen? Staat de recorder aan?.”….”In het leven is het vaak een kwestie van tijd. Tijd om je draai te vinden, om je kwaliteiten te ontdekken.”…. “Ik wil vandaag niet naar je gaan kijken. Liever stond ik in je graf en keek ik naar wie naar jou, naar mij kwam kijken.”…..”Ik wilde altijd al op de planken staan maar liet het aan andere over.”….”Bij mij zijn de verhoudingen zoek. Alles is of te groot, te puntig, te harig, te plomp, te grijzig. Niets klopt. Een opervlakkige toeschouwer zegt dat mijn schoonheid van binnen zit.”.

flesse(n)hals

Vrijdag, regen , geen wind, iedereen weer in zijn atelier. Singer-songschrijvers herhalen akkoord na akkoord snijden in de tekst alsof het hun eigen vel is. De kostuum en vormgevers maken plooien daar waar ze ze gisteren glad streken, animatiefilmers gaan nog voor een paar 1000 beeldjes die ze mm per mm verschuiven, en aan de printer is een trechter ontstaan een flesse(n)hals met wachttijden tot vanavond. Grote en kleine printers draaien en geven er af en toe  de brui aan zoals het hoort. Een vrouw sleurt met rolluiken het landschap in op zoek naar de juiste plek, de poëten proeven een woord en ergens spelen muzikanten Clara Schuman. Nergens is paniek, alleen het besef dat na de feestelijkheden van vorige nacht er weer een werkdag aankomt! Niets is vreemd in deze wereld zelfs hier moet gewerkt en gezwoegd om vooruit te komen. Het werk-ras doet het met plezier en zwier. Die flessenhals overleven we zoals de dagen zich voltrekken zo is onze te(n)-vrede-heid.

AHA!

Er zijn mensen die beweren dat je op je drieëndertigste de richting van je leven bepaald moet hebben. Wel, ik kan u zeggen dat dat niet zo is. Hier op de zomeracademie 2011 is het moment dat mensen het heft in eigen handen nemen en naar niks of iets zoeken, iets speciaal of helemaal niet. En dan valt er wel eens eentje en die heeft dan een rare buil op z’n hoofd maar dat definieert haar of hem niet. Want ik vraag u, hoe kan je het heft in eigen handen nemen als je niet weet waar het heft stopt en waar je handen beginnen? Aha!

Ge – weten, voor even!

Ploeteren en foeteren en opnieuw en opnieuw! ‘ t is achter de muur dat ge moet kijken! In de stilte vangt men het geluid en in het licht ligt het duister verscholen. Daar zijn we deze dagen mee bezig op de zomeracademie 011 (editie 17 denk ik) en daarna rookt iemand een sigaret, een ander zoekt een woord, nog een ander de kleur die nodig is om een lijn te trekken alsof het een landschap was. Intens en nooit ophoudend lijkt het, vermoeiend en bevrijdend. Schoon om alle mensen aanwezig, te zien opgaan in hun wereld van formuleren en opnieuw proberen tot ze het duidelijk krijgen. Wetend dat het altijd een leugen zal zijn. Dat het proberen is , dat het slechts een fractie is van wat mogelijk moet zijn.  125 creators bijeen is wel een zeer bezig wespennest, stoor ze niet ze zijn op hun best en gevaarlijk! Ze veranderen werkelijkheid en dagelijksheid. Ze slaan hun eigen hoofd tegen zelf opgetrokken muren, ze schoppen zichzelf en hun ge-weten.
Dit is de schoonheid  al is het voor even!